The Black Sheep Indie

‘Je moet het zo zien. Vroeger wilde ik pianist worden maar, hoe hard ik ook oefende, ik had het gewoon niet in de vingers…. Met schrijven is dat net zo. Het is nu eenmaal niet voor iedereen weggelegd. Misschien dat je aan de slag kan in de Entertainment? Daar heb je wel de kop voor.’

Een meisje met een droom

Daar zat ik dan. Op de redactie van een bekend Nederlands roddelblad. Tegenover een hoofdredacteur waar ik enorm tegenop keek. Een half jaar eerder had ik mijn vaste baan als corporate recruiter opgezegd om mijn passie als tekstschrijfster achterna te gaan. Ik weet nog goed hoe ik die laatste dag met opgeheven hoofd de deur achter me dichttrok en vol zelfvertrouwen riep: ‘Zoek me maar op in de bladen!’ Trots dat ik was. Dat ik als jonge meid een vaste baan in moeilijke tijden opgaf om te gaan freelancen. Dat ik het lef had om stabiliteit te verruilen voor onzekerheid. Het zou hard knokken worden, absoluut, en er waren genoeg mensen geweest die me het hadden afgeraden – ik was toch veel te jong om te gaan freelancen – maar ik gaf er geen gehoor aan. Ik had er zin in. Ik zou het gaan maken. Ik zou een boek uitgeven, een bestseller uiteraard, en mijn artikelen zouden met mijn naam in elk blad staan.

En dat stond die. In een half jaar tijd stond mijn naam welgeteld acht keer in de bladen. Maar wel onder artikelen die zo geredigeerd waren dat ik het eigenlijk niet eens meer mijn eigen werk kon en durfde te noemen*. Ik schaamde me als ik de redactie binnenliep, dat ze zoveel werk aan mijn teksten hadden. En toen ik op die regenachtige donderdagmiddag het kantoor van de hoofdredacteur ingeroepen werd, voor een “goed gesprek”, wist ik genoeg. Het was de manier waarop ik het kantoor werd ingeseind, dezelfde manier waarop doctoren dat doen als ze op het punt staan een “slecht nieuws” bericht te geven – zakelijk doch berouwend. Ik wist dat dit goed gesprek, een slecht einde zou hebben.

Met een, wat ik vermoedde, bemoedigend knikje probeerde de hoofdredacteur de klap te verzachten. Ik zag hoe zijn lippen bewogen en hij iets met zijn handen gebaarde, maar ik hoorde niets meer. Mijn hoofd tolde, het enige dat ik denken kon was: niet huilen. Vooral, niet huilen. Krampachtig toverde ik een glimlach op mijn gezicht en knikte kort als teken dat ik hem begreep. Mijn bovenlip trilde. Met een hand verborg ik mijn mond toen hij zijn hand verontschuldigend op mijn arm legde. Niet huilen. Niet huilen. Alsjeblieft niet huilen.

Het dieptepunt

Ik brak. Gelukkig wel pas in de trein naar huis. Ik huilde met diepe halen en veel snot. Ik huilde als een kind dat niet meer met haar favoriete speen naar bed mocht. Hartverscheurend. De geschrokken blikken van mijn medereizigers konden me niet schelen. Mijn droom was compleet in duigen gevallen. Als mijn artikelen al verschrikkelijk waren, dan zou dat boek er zeker niet van komen. De uitgeverijen zagen me al komen. Schrijven was nu eenmaal niet voor mij weggelegd. Ik probeerde het te relativeren maar het enige dat ik kon denken was: Dikke, vette loser. Want zo voelde ik me. Een mislukkeling.

Van jongs af aan was schrijven het enige dat ik deed. Lijstjes, dagboeken, korte verhalen, filmscenario’s, bouquet verhalen, romans, toneelstukken, alles schreef ik. En ik geloofde dat ik er goed in was. Toegegeven, een literair schrijfster zou ik nooit worden maar een sappig stuk schrijven, voor een roddelblad nota bene, moest ik toch wel kunnen? Niet dus. Mijn droom om succesvol (tekst)schrijfster te worden werd mij op die donderdagmiddag ontnomen omdat ik het nu eenmaal niet in de vingers had. Mijn zelfvertrouwen was ik kwijt.

Een jaar lang heb ik niet geschreven. Mijn website, die best goed liep en waarop ik blogs over daten in de eenentwintigste eeuw plaatste, verwaarloosde ik. Ik durfde gewoonweg niet meer. Alles wat ik probeerde te schrijven was in mijn ogen flut, niet goed genoeg, of iets wat toch niemand zou willen lezen. In plaats van schrijven ging ik lezen, heel veel lezen. Ik las stukken van anderen, die het in mijn ogen wel konden en wel succesvol waren. Het stak.

Everybody Writes

Toen ik alle boeken in mijn boekenkast verslonden had, ging ik op het internet op zoek naar nieuw materiaal. En na veel geklik, was het ineens daar. Per toeval. Ik was eigenlijk op zoek naar boeken van nog onbekende schrijvers. En toen kwam ik het tegen. Het boek dat mijn leven zou veranderen – voor extra dramatisch effect, beeld je even een onzeker meisje achter haar laptop in, zingende engelen en een bron van wit licht. Het ware “aaaah” moment. Een simpel, witte kaft en rode letters: “Everybody writes” van Ann Handley. Ik liet de woorden op me inwerken. Everybody writes. Iedereen schrijft. In haar boek vertelt Handley dat schrijven, goed schrijven, geen gift is die toegekend is aan een handjevol speciale mensen. Mensen die bij hun geboorte geraakt zijn door iets magisch waardoor ze het plotseling “in de vingers” hebben. Nee, volgens Handley is schrijven iets wat iedereen kan en zou moeten doen. ‘The truth is this: writing well is part habit, part knowledge of some fundamental rules, and part giving a damn. We are all capable of producing good writing.’

Die woorden veranderde alles. Ik had dat stukje bemoediging nodig om verder te kunnen en te beseffen dat ook al ben ik misschien niet geschikt om sappige roddelstukken te schrijven, dat het niet betekent dat ik helemaal niet meer moet schrijven. Ik moest juist blijven schrijven. Ik besefte dat misschien niet iedereen mijn verhalen of stijl zal waarderen, maar dat er ook genoeg mensen zijn die dat wel doen. Ik besefte toen dat voor iedereen en ook voor mij, een zwart schaap, er een publiek is. En dat publiek moest ik vinden. Ik besefte tenslotte dat we allen een verhaal te vertellen hebben en niemand ons daarvan moet weerhouden of ontmoedigen.

Het was een lang jaar. En dit is de eerste blog die ik heb durven schrijven. Ik ben trots dat ik weer het lef heb gevonden om te schrijven en het te delen. Dat boek gaat er komen**, voor een publiek dat ik zelf zal aanspreken als Indie auteur. En die mogelijkheid, om dat te doen, wil ik met iedereen delen – mijn inspiratie voor dit platform. Ik hoop dat met The Black Sheep Indie ik iedereen die weleens ontmoedigd is geweest, een verhaal wilt delen of gewoon lekker on-geredigeerd wilt kunnen schrijven en uitgeven, een plek kan bieden om dat vooral te doen! Want…

Schrijven is nu eenmaal niet voor iedereen weggelegd.

 

the-black-sheep-indie-logo

*Niet helemaal, er is een artikel waar ik wel trots op ben en helemaal mijn eigen mag noemen. Op enkele verplaatste leestekens na.

**Dat boek is er inmiddels al! Short Stories of a Single Girl is mijn debuut als Indie auteur. Benieuwd? Klik dan hier!

  1. Reageer

    Heel veel succes meid en ik hoop dat je dromen uit zullen komen 🙂

    1. Reageer

      Dankjewel!! Super lief!

  2. Reageer

    Je bent een topper, Simoontje! Dat was je in onze Schrijvers Academie klas al.
    Alle respect voor je initiatief en ik wens je gigantisch veel succes toe.

    1. Reageer

      Dag Adje, wat een ontzettend lieve woorden dankjewel! Ik had het je al eens gezegd, maar ik zou heeeeel graag ook jouw verhalen hier zien! Hopelijk tot snel!

Plaats een reactie

Je email adres zal niet gepubliceerd worden.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Contact